En route met Barbele

  Mijn zus Elizabeth deed twintig jaar geleden haar eerste communie in Dominica. Haar dooppeter was daar missionaris. Ze wilde altijd al eens terugkeren. Mijn moeder heeft een vriendin Felicite en metekind Leandra in Dominica. Ook haar nonkel was daar missionaris. Ook zij wilde nog eens terug komen. Dat moment is er nu. En ook ik ben erbij. Ik ben momenteel samen met mijn ouders en zussen Elizabeth en Johanna op bezoek en vakantie in Dominica. Twintig jaar later. Dominica, een prachtig eilandje, kleiner dan West-Vlaanderen met een enorme rijkdom aan natuur, ook nog heel wat onontgonnen plaatsen. We maken hier prachtige wandelingen en uitstappen. Je hebt de zee,  bergen, watervallen, meren, zelfs een kokend meer, zwavelbronnen, natuurlijke warmwaterbaden, een enorme diversiteit aan fauna en flora, prachtige zonsondergangen. Het is warm met dagelijks deugddoende regenbuien. Kortom, wij zien dat als ‘het paradijs’ Wat vreemd dat zoveel mensen in Soufrière, waar we logeren en...

  Wat een flow en energie mag ik toch ervaren de laatste tijd. Amper anderhalve maand geleden ontstond onvoorzien en vanuit de flow in het co-creëren met Naomi de behoefte en het idee om een nieuwe website te creëren. Ik schreef er 9 november nog een blog over. En vandaag mag ik jullie met heel veel trots meedelen dat die website  (www.levenissimpel.be) er vandaag al is! Ook die is enorm in de flow gecreëerd. Mijn zeer oprechte dank gaat naar Naomi, zij heeft dit alles in de realiteit omgezet! Zomaar eventjes ‘tussendoor’ in haar meest intensieve werkmaanden ooit. Ze is expert aan het worden in energiemanagement, leven in het NU en grenzen respecteren. En expert word je door  af en toe ook eens over die grenzen te gaan  , en daar dan op zijn beurt weer met verantwoordelijkheid en respect naar jezelf toe mee om te gaan. En dat vertaald zich dan heel vaak ik sprekende illustraties. En ook dit mag ik jullie met trots aankondigen: mijn boek is er! Ik kreeg het maand...

  Minne, onze dochter van negen jaar, zit momenteel in het vierde leerjaar. Tot midden vorig jaar had Minne helemaal geen interesse in ‘punten scoren’ op school.   ‘Mama, wat is dat eigenlijk: punten? En waarvoor dient dat eigenlijk?’  Ze snapte het niet. Ze heeft dan ook nooit haar eigenwaarde, haar zelfbeeld of haar zelfvertrouwen aan punten gekoppeld. Nee, niets of niemand kon haar opjagen om er bij technisch lezen wat snelheid achter te steken om zo meer punten te halen. Daar zag ze de zin niet van in. Minne leest op haar gemak en droomt tussendoor graag eens weg. En als dat dan resulteert in een 4/10 voor technisch lezen, dan ziet ze niet in waarom ze daar een probleem van zou maken. Eind vorig schooljaar begon ze plots interesse te krijgen voor studeren. We waren verbaasd: Minne begon plots te werken voor school. Ze wilde uit zichzelf een bepaald resultaat halen. En ze haalde het ook. Plots was ze op haar rapport met meer dan 10% gestegen. Wat was ze trots en voldaa...

  Hier kan ik niet omheen… 25.11.2016 Voor het schrijven van mijn blog laat ik me inspireren door het leven zelf. Wat ik zelf meemaak, zie, voel en hoor giet ik in een tekst en als vanzelf vloeien hier inzichten uit voort voor mezelf en voor anderen. Telkens bieden zich wel ervaringen aan waar ik iets over kan schrijven. Wat is mijn ervaring nu? Waarover kan ik nu iets schrijven…. Tijdens deze periode van het jaar kan ik er niet omheen: het is mijn overleden broer Egidius die aanwezig is in mij. 25 november 2013, vandaag 3 jaar geleden, stapte hij op 28-jarige leeftijd uit zijn leven. Ik heb niet veel met data. Verjaardagen en dergelijke, daar heb ik niet veel mee. Nee, ik ben zeker niet de meest attente op dat vlak. Maar de sterfdatum van een dierbare, nee, dat vergeet je niet. De herinnering komt vanzelf. En via de herinnering, telkens opnieuw, verwerk je. Het verdriet en gemis worden milder. De laatste vier maand komen alle herinneringen weer naar boven. Ik kan ze me nog exact h...

  Hieronder een schrijfsel van Naomi (illustrator bij Compagnon de route van 2016 tot 2020) Een maand geleden postte ik een illustratie op Instagram van een boot in grote golven, met daarbij de luchtige boodschap: “Morgen de boot op, eens zien hoe het met m’n vaarkunsten zit 😉 Naar het schijnt, leer je pas echt de knepen van het vak op woelige zee…” Ze zeggen:  je krijgt waar je om vraagt . Wel, ik heb woelige zee gekregen. Mijn vaarkunsten zijn serieus op de proef gesteld. Evenals het vertrouwen in mezelf als schipper. Ik word uitgenodigd om eindelijk zèlf aan het roer van mijn eigen leven te staan. Dat is zo ongeveer wat ik nu doe, in alle kwetsbaarheid. Het is nog fragiel. Het varen op woelige zee, smijt je letterlijk en figuurlijk van links naar rechts, stuurt je van de ene pool naar de andere, van wit naar zwart, en terug. Tot de zee weer wat kalmer wordt, en het lukt om even in het midden op de brug van kwetsbaarheid te staan. Dat midden, is de enige plek vanw...

Wat doe jij eigenlijk met Mens Sana? ’  is een vraag die ik wel vaker krijg. Een vraag waarop ik nog steeds geen kort en bondig antwoord kan geven. Al te beginnen met mijn ‘titel’. ‘ Wat’ ben ik eigenlijk ? Zelfs daar geraak ik niet uit. Als ik op mijn visitekaartjes afga heb ik al heel wat transformaties doorgemaakt: gezondheidsconsulent, coach, stress-lesscoach, stresscoach, trainer, spreker, lifecoach, burn-outcoach. Geen van deze termen dekt de lading. Ik ben dus maar geëindigd met het gewoon bij ‘Barbele Kindt’ te houden op mijn kaartjes. ‘Barbele’ dekt dan misschien nog meest de lading. Mensen zeggen ook ‘ik ga naar Barbele’, niet naar ‘mijn coach of therapeut’. Tot ik drie weken geleden een kaartje in de bus ontving. Een zacht, frèle dubbel geplooid papiertje met een illustratie op de voorkant. Een kaartje van Naomi. Naomi gaat door een zeer intens proces in haar leven. Omstandigheden die heel wat vertrouwen van haar vragen. Omstandigheden die heel w...