En route met Barbele

  Een stukje uit een uit brief die ik 3 juli 2011 schreef naar aanleiding van het doopfeest van mijn metekind Jakob. Lieve Jakob, Ik ben blij je meter te mogen zijn. Je doopfeest is voor mij een gelegenheid om een stil te worden en stil te staan bij wat dat voor mij betekent: meter zijn.  Wij ‘volwassenen’ doen niets liever dan lessen en goede raad geven. Ik leer steeds meer om dat los te laten, om te laten ZIJN.  …  Zo wil ik ook als meter  naar jou kijken. Ik wil jou laten ZIJN en kijk vol verwachting uit  naar hoe jij zal evolueren, naar hoe jouw ‘uniek zijn’ zich zal uiten. … Laat mij je vandaag dan misschien toch één ‘goede raad’ geven JA-kob: doe je naam alle eer aan en zeg voluit JA! Tegen het leven en tegen jezelf. En leer ook ‘JA’ zeggen tegen de struikelblokken in je leven. Vecht er niet tegen. Buig er in mee en probeer te achterhalen waar die hinderpalen je naartoe willen leiden. Je meter is hier de laatste tijd een expert in geworden  😊 ...

  We zijn intussen terug thuis geland na een week Apricale (Italië) waar de lanceereditie van onze luchtroute plaats vond. Het is goed geweest. Zeer goed zelfs. Alles klopte gewoon. Het moment, de heuvel, de deelnemers, de Vi(ll)a Creato, de omgeving, het uitzicht, de weg ernaar toe, de ontvangst, de gastheer en gastvrouw, de momenten in André zijn ‘Kantina’, …  Zelfs de enkele ‘issues’ die boven kwamen klopten helemaal en brachten een enorme helderheid.   De context heeft de inhoud enorm kracht bij gezet.  Zo sterk zelfs dat ik er op dit moment van overtuigd ben dat ik deze kernweek van onze  Luchtroute|onderneem je leven enkel nog wil laten doorgaan op de Vi(ll)a Creato heuvel, ook met teams van bedrijven. Omdat het zoveel MEER-WAARDE biedt, omdat het de inhoud zoveel sterker maakt en doet in- en doordringen. Waardoor je er ook écht mee aan de slag gaat en verandering realiseert. De meest passende, stimulerende, krachtige context bieden: het maakt steeds meer ...

  Je leest hieronder een schrijfsel van Naomi, illustrator bij Compagnon de route van 2016 tot 2020 Waarom zeggen we spontaan ‘scherven brengen geluk’ als we een glas of spiegel breken, maar niet als we met een gebroken hart zitten of ons leven op één of ander vlak aan diggelen ligt? Brengen die scherven dan geen geluk? Of zijn we zelf verantwoordelijk voor dat geluk? Tegenwoordig komen er wel wat scherven in mijn leven aan te pas. Letterlijk en figuurlijk durft er wel eens wat te breken in mijn omgeving, in mijn relaties, in mezelf. Eind november bijvoorbeeld: op de avond net voor dat ik naar Macedonië vertrek, slaag ik er in de achteruit van Steve (mijn voormalige partner) zijn auto aan diggelen te rijden. En met het breken van de ruit, bereik ook ik mijn breekpunt: instant barst ik in tranen uit. Al voelde ik in eerste instantie vooral veel zelfmedelijden en drama, uiteindelijk deed dit breekmoment me goed. Het was een beetje veel geweest de periode voordien. Ik bleef mezelf (te...

  Onderweg naar Apricale voor onze succes-volle Luchtroute draai ik mij nog een keer om, genietend van de schone achteruitzichten 😉 Drie weken geleden begon de paasvakantie. ‘ Na onze lancering eindelijk weer wat rust en ruimte…’,  zo dacht ik. Ik zou weer wat meer tijd hebben voor mijn gezin en ‘op mijn gemak’ onze Luchtroute voorbereiden. Niets was minder waar. De overload aan ‘wat nog allemaal moest gebeuren’ bleef maar komen. Ik ging non stop door en ik was er – op het paasweekend na – helemaal niet voor mijn gezin. Ook voor mijn metekind Jakob, die – weliswaar ongepland – 3 dagen kwam logeren bij zijn meter, maakte ik nauwelijks ‘echte tijd’. Gelukkig lijkt hij wel wat op mij en kan hij heel goed ‘op zichzelf zijn’. Mijn gezinsleden leken het te begrijpen. Halfweg de tweede week van de vakantie begonnen ze echter, elk op hun manier, signalen te geven dat het ‘erover’ was. Minne bleef maar vragen of ik nu eindelijk een beetje zou helpen met de voorbereiding van haar verja...

  Wandel, spring, zwem, vaar en vlieg je verder met ons mee?  Hier ben ik terug. Ik nam even ‘verlof’ van het schrijven van mijn blog. Door het zo intens toewerken naar tal van ‘feestlines’, zijn vele andere zaken even ‘on hold’ gezet. Prioriteiten moesten gezet worden. Het creëren van 9 websites met bijhorend aanbod, een app, een laadzone (webshop), lanceerprogramma, filmpjes, … het heeft toch heel wat van ons gevraagd. En dat doet het nog steeds. Het vraagt al maandenlang een continue focus en alertheid. Een continu evolueren, bijsturen en communiceren. Een continu kiezen en knopen doorhakken. Een continue aandacht voor ‘alles tegelijk’. Wetende dat enkel singletasken werkt, een grote uitdaging 😊. Een continu ‘steeds meer investeren in’… We werden ondergedompeld in de IT wereld en leerden de IT taal spreken (in het Engels dan nog), we leerden tal van nieuwe systemen kennen en gebruiken, Naomi leert binnenkort programmeren,… Al goed dat we zelf zo goed en dicht omringd zijn ...

  Het lijkt een terugkerende zin te worden: dat van dat  ‘fietsen door het leven’ . Twee dagen geleden tekende ik onderstaande illustratie, bij wijze van verankering van een momentje op de fiets. Ik stelde me die dag al fietsend de vraag hoe mijn ideale partner er dan uit ziet. En weet je welk antwoord onbewust bij me opkwam:  ‘iemand zoals ik’ . Spontaan kwamen vervolgens een reeks kenmerken in me op die ik wel weet te appreciëren aan mezelf en aan anderen. Ik weet het, dat klinkt een beetje zelfgenoegzaam, maar eigenlijk vond ik het wel verrassend leuk. Omdat mezelf eraan herinneren dat ik uiteindelijk de belangrijkste persoon in mijn leven ben, dat ik er mag zijn, de  ‘ziet hoe schoon’  op mijn spiegel… het blijkt te werken: er is een vorm van zelfliefde in mijn onderbewustzijn geïntegreerd. Mezelf graag zien is een vanzelfsprekendheid geworden. En dat is eigenlijk wel een veilige en stevige basis om op terug te vallen op momenten dat m’n (zelf)vertrouwen eve...

  Februari 2014 plant ik een 1000-tal lavendelplantjes op mijn groendak. Twee maanden later geniet ik gedurende 3 warme lentemaanden volop van 150 m² ‘Provence’ op mijn dak. Juli 2014 stel ik vast dat heel wat plantjes verdord zijn van de aanhoudende warmte. We sproeien dagenlang met water. Het komt wel goed, dacht ik, ik telde dat er mogelijks 80 plantjes vervangen zouden moeten worden. Een paar dagen later kon ik er niet omheen: niet 80 maar wel 600 plantjes waren helemaal verdord, droog, dood,… Hier en daar zag ik ook een hoopvol groen stekje … Maar het mocht niet baten… Intussen heb ik al heel veel tijd, energie en geld in mijn ‘lavendel’dak gestoken. Tot vier maal toe heel het dak met zorg herplant… met telkens een niet bevredigend, zelfs frustrerend resultaat… Ik heb al veel frustratie gevoeld rond dat dak dat gedurende het grootste deel van de tijd ook nog eens vol pluizend onkruid stond. Ik begon er zelfs aan te denken het gewoon te verwijderen en het te houd...