En route met Barbele

  In onze tuin genieten we van een bijna 70 jaar oude vijgenboom die ons al de hele maand verwent met een overvloed aan dagelijks verse vijgen. Vorige week vroeg Naomi me of ik nog wat vijgen kon meebrengen voor haar. Ik keek naar onze boom en dacht dat het ver gedaan was en ik Naomi wellicht maar een magere oogst zou kunnen bezorgen. Tot ik dichter kwam en echt begon te kijken. Hoe meer vijgen ik plukte, hoe meer ik er nog zag hangen. Uiteindelijk oogstte ik nog bijna 300 vijgen, terwijl ik aanvankelijk dacht dat er niet meer te oogsten viel. En tot op vandaag blijf ik dagelijks verder oogsten.   Dit deed me beseffen dat er  ook in ons leven vaak veel meer te oogsten en voor het rapen valt dan we vermoeden . We dienen het alleen te zien en de nodige actie te ondernemen om ook effectief te oogsten. Oogsten of net niet oogsten, … het is toch wel een persoonlijk thema van mij. Ik heb nogal de neiging heel veel en snel te creëren, maar er de vruchten niet van te plukken. Zo ...

  Samen met de verlofperiode is als vanzelf ook het schrijven van een blog in vakantie-modus gegaan. Ik wilde het niet forceren. Niet forceren, mijn goesting met goesting doen, ontspannen en ontvangen, vertragen…. het zijn belangrijke thema’s momenteel in mijn leven. En het warme zomerweer helpt (of is het hielp intussen?) me hierbij  😊 De ‘pauze’- periode deed me ook een stuk erkenning en waardering naar mezelf toe voelen voor het intussen reeds 5 jaar schrijven van een blog. In het begin wekelijks, de laatste jaren twee-wekelijks. Telkens trouw op post. De pauze deed me bewust worden van de niet-evidentie hiervan, van mijn engagement hierachter. En net deze waardering die ik voor mezelf voel, doet de goesting om terug te schrijven in dit moment naar boven komen. Deze vakantieperiode voel ik weinig behoefte om ‘me te tonen’, het op pauze zetten van mijn blog zal hier wellicht ook deel van uitmaken. Evengoed geen behoefte om vakantietaferelen, foto’s en verhalen de buitenwere...

  Zoals je misschien wel ergens hebt zien passeren trokken we vorige week op prospectie naar de Lotstreek in Zuid-West Frankrijk om er op de rivier de Lot de ‘upgrade’ van onze er-VAAR-route voor te bereiden. Een hele week, samen met mijn ouders, zelf varen met een boot zonder vaarbrevet en zonder enige ervaring. Ideale omstandigheden om door onze persoonlijke ervaringen en aanvaringen te gaan. De thema’s van de er-VAAR-route kwamen er als vanzelf naar boven. Naomi schreef er een mooi schrijfsel over dat ik hieronder graag integraal met jullie deel. Eén van de aanleidingen van haar ‘in de controle’ schieten had onder andere te maken met het feit dat één van de lot-genoten, mijn vader 😊, er een heel andere manier van leren op nahoudt. Instructies en handleidingen laat hij aan zich voorbij gaan. Hij leert wel door te doen, door te proberen, leren via botsen, blutsen en builen…. Niet onmiddellijk compatibel met Naomi haar groot verantwoordelijkheidsgevoel en het nauwgezet opvolgen va...

  Een tijdje geleden besliste Naomi om voor het eerst een zuiveringskuur te doen onder de vorm van 10 dagen citroensapkuur, wat neerkomt op 10 dagen enkel water, citroen en ahornsiroop. Bij wijze van ondersteuning, en vooral omdat ik daar zelf ook deugd van heb uiteraard, besliste ik om mee te doen. Ik deed de citroensapkuur enkele maanden geleden al en  koos nu voor het volledige vasten, wat neerkomt op enkel water drinken. En  daar krijg je reactie op . Zeer uiteenlopende reacties van  ‘Dat kan toch niet gezond zijn. ’, tot ‘ Chapeau dat je dit doet’ , met allerlei variaties ertussenin als ‘ Ik zou niet meer kunnen denken’, ‘Ik zou niet meer functioneren ’, … Hoe ik dit ervaar?  Eigenlijk vind ik dit helemaal niet moeilijk om te doen. Waarom niet? Omdat het duidelijke  keuze  is die ik maak en ik heel  goed weet waarom  ik dit doe. Gewoon niets eten is in mijn beleving ook gemakkelijker dan bepaalde diëten volgen waar je je voeding letterli...

  Getriggerd door mijn titel? Op zoek naar een wondermiddel? Benieuwd naar mijn succesformule die zeker ook voor jou werkt? Lees dan zeker verder. Mag ik je nu al ontgoochelen? Ik heb er helemaal geen. Maar ik ben wel benieuwd of je op basis van deze titel hebt doorgeklikt naar deze blog? Zonder me hiervoor ingeschreven of naar gevraagd te hebben ontvang ik de laatste weken opvallend veel uitnodigingen om bepaalde ‘opleidings’- en ‘belevings’dagen te volgen waarin me gegarandeerd wordt dat mijn leven hierna nooit meer hetzelfde zal zijn (alsof het dat al ooit is geweest 😊). Dat ik mezelf graag zal zien, dat ik succesvol zal zijn, dat ik gelukkig en gezond zal zijn, dat ik de meest intense relaties zal hebben, …. Ik word aangeschreven als iemand die nood heeft aan een grote shift, als iemand die zichzelf niet graag genoeg ziet, als iemand die hooggevoelig is, als iemand die veel succesvoller kan zijn dan ze nu maar is… Kortom, als iemand die heel veel noden heeft. Vreemd toch, dat ...

  Een stukje uit een uit brief die ik 3 juli 2011 schreef naar aanleiding van het doopfeest van mijn metekind Jakob. Lieve Jakob, Ik ben blij je meter te mogen zijn. Je doopfeest is voor mij een gelegenheid om een stil te worden en stil te staan bij wat dat voor mij betekent: meter zijn.  Wij ‘volwassenen’ doen niets liever dan lessen en goede raad geven. Ik leer steeds meer om dat los te laten, om te laten ZIJN.  …  Zo wil ik ook als meter  naar jou kijken. Ik wil jou laten ZIJN en kijk vol verwachting uit  naar hoe jij zal evolueren, naar hoe jouw ‘uniek zijn’ zich zal uiten. … Laat mij je vandaag dan misschien toch één ‘goede raad’ geven JA-kob: doe je naam alle eer aan en zeg voluit JA! Tegen het leven en tegen jezelf. En leer ook ‘JA’ zeggen tegen de struikelblokken in je leven. Vecht er niet tegen. Buig er in mee en probeer te achterhalen waar die hinderpalen je naartoe willen leiden. Je meter is hier de laatste tijd een expert in geworden  😊 ...