En route met Barbele

  Ook Valentijn gevierd gisteren? Ook uitgesproken hoe graag je je partner ziet? Hoe je niet zonder hem of haar kan en hoe gelukkig hij of zij jou maakt? ‘ Als jij gelukkig bent, ben ik ook gelukkig. ’ Een zin die ik mensen vaak hoor uitspreken. In relatie tot hun kinderen, hun partner, hun naasten. Het wordt ingezet als een soort ‘bewijs’ van iemand graag zien. Maar is dat wel zo? Moet dat zo zijn? Is het doel van een relatie ‘elkaar gelukkig maken’? Is ‘elkaar gelukkig maken’ een voorwaarde voor of een uiting van een goede relatie? Ik denk en voel het niet. Het voelt niet als mijn ‘taak’ om mijn man en kinderen gelukkig te ‘maken’. Dat moeten ze zelf doen. Klinkt hard? Het voelt voor mij net als een uiting van echt graag zien om hen die weg van ontdekken waar zij gelukkig van worden zelf te laten gaan en ontdekken.  Het kan toch niet de bedoeling zijn dat ons geluk afhankelijk is van een ander of van een relatie? Uiteraard voel ik me vaak intens gelukkig. Net omwille van mij...

  Vorige week werd ik vrij plots en onverwacht overvallen door het gevoel te weinig voldoening te ervaren. Ik haal al maanden hoofdzakelijk voldoening uit het afwerken en ‘finetunen’ van heel veel werk ‘achter de schermen’.  Plots miste ik heel duidelijk de voldoening van al dat werk op het vlak van ‘resultaat’ bij onze klanten. Ondanks het feit dat ik weet dat ‘dat resultaat’ er zeker is, mistte ik toch het contact hiermee. Twee jaar geleden had ik nog een ‘overvolle’ agenda, ingevuld met onder andere bijna dagelijks individuele consulten. Het was veel, heel veel,  … maar ik kreeg ook dagelijks een enorme ‘portie’ voldoening door de groei en doorbraken van mensen van zo dicht mee te mogen maken. Vandaag is de invulling van mijn agenda niet te vergelijken met de invulling van toen. En ik voel ook heel duidelijk dat ik niet meer terug wil naar toen. Ik voel zeer goed dat dat niet ‘dé bedoeling’ is. Ik voel de goesting om steeds meer trajecten, reminders en materialen te cr...

  Morgen is het mijn verjaardag. Verjaardagen, … het heeft me nog nooit echt veel gezegd. Ik voel daar zelf niet zoveel speciaals bij. Ik ben als gevolg hiervan ook niet de meest attente bij en voor verjaardagen van anderen. Uiteraard weet ik wanneer mijn man, kinderen, metekindjes, compagnon en ouders verjaren. Bij hen denk ik er ook meestal aan. Van mijn broers en zussen zou ik het wel eens durven vergeten. Of denk ik eraan de dag ervoor of de dag erna. En veel verder gaat mijn ‘parate verjaardagskalender’-kennis niet. Morgen word ik 42 jaar. Ook leeftijd zegt of doet me niet veel.  Zij het dat ik het best wel aangenaam vind om te ‘verouderen’. Wat me wel iets zegt is mijn werkelijke LEEF-tijd. De tijd dat ik echt geleefd heb. Hoeveel jaar van mijn leeftijd heb ik echt geleefd? Komt mijn leeftijd overeen met mijn LEEF-tijd? Ja ik denk dat ik er toch wel dicht bij zit. Ik denk dat ik mijn leef-tijd waardig ben.  Ja, dan ben ik heel graag zo ‘oud’ mogelijk :). Onderstaand...

  …mijn persoonlijke thema’s. Waar je ook gaat of staat, je persoonlijke rugzak draag je altijd met je mee. Dat werd me de voorbije weken wel weer zeer duidelijk.  Summiere contextschets: ik reis 20 dagen naar de andere kant van de Atlantische Oceaan om mijn vriend te bezoeken en van hieruit verder te werken. Klinkt zeer exotisch, romantisch en luxueus. Een leven vol instragammable moments zou je denken. Is het dat altijd? Nee. Integendeel. De aard van het beestje zorgt ervoor dat ik mezelf niet altijd toelaat daarvan te genieten. Of misschien eerder, dat de oppervlakkigheid van sommige van die instagrammable moments, niet vervullend genoeg zijn. Dat ik meer diepgang en betekenis zoek en wil. Enfin, om het verhaal een vervolg te geven: ook de dagen na  mijn persoonlijk in de knoop geraken , bleef ik nog met heel wat vragen rondtobben in mijn hoofd:  heb ik wel de goede beslissing genomen? was het wel slim om zo sterk naar mijn gevoel te luisteren?  had ik hier r...

  ‘ ’t Is echt niet het moment ’ was het eerste wat ik dacht toen onze auto anderhalve maand geleden perte totale werd gereden. Is het ooit het moment voor zoiets? ‘Nee’, luidt mijn eerste antwoord. Maar achteraf bekeken was het wel hét moment. Achteraf bekeken heeft die aanrijding, die kanteling, die perte totale al zoveel betekenis gekregen en inzicht gegeven voor zowel Naomi als mezelf dat het blijkbaar wel hét moment was. Nu ik het zo bedenk… helemaal het omgekeerde van op school: op school krijg je eerst lessen en dan testen, in het leven krijg je eerst testen en leer je hieruit de lessen (dat is toch te hopen 🙂 ) ‘ ’t Is niet het moment om… ’ Het is niet alleen een gedachte die opkomt bij dingen die ons ongewild overkomen of toe-val-len, we zetten dit echter ook heel vaak in om niet te doen waar we eigenlijk wel naar verlangen. ’t Is niet het moment om  …. van werk te veranderen, minder of meer te werken, een bepaalde cursus te volgen, opnieuw te gaan studeren, eens enk...

   ‘Ik heb weken/maanden weerstand gevoeld tov mijn job… Ik ging er aan kapot, mentaal en fysiek… Loopbaanbegeleiding lukte (voorlopig) niet omdat ik mezelf niet was. Maandag ben ik (uit-)ein-de-lijk bij de huisdokter geweest. Ik heb de weerstand opgegeven (moeten opgeven). Een oplossing is in de maak, maar eerst mentaal en fysiek bekomen… Jullie boek is één van mijn compagnons hierbij! ’ Een berichtje dat we deze week mochten ontvangen van Carolien, één van de deelnemers van ons jaartraject. Een berichtje dat heel beknopt samenvat waar zovele mensen in vast zitten: in weerstand bieden, in vechten tegen. Een berichtje dat ook vertelt wat de kracht van overgave is: een oplossing is in de maak. Zovele mensen bieden weerstand omdat ze bang zijn van wat er is, van de overgave aan wat er is, omdat ze niet willen zien wat er is, want dat heeft consequenties. Terwijl dat wat er is ‘allright’ is, zoals ook Naomi deze week postte in ons ‘support voor onderweg’-groepje, een groepje waar...