En route met Barbele

  Een week geleden landde ik terug op Belgische bodem. Na 10 dagen Soudan, heb ik me nog nooit zo bewust dankbaar gevoeld in België te wonen. Een reis, een ervaring die om nog wat naverwerking en tegelijkertijd om een soort voorbereiding achteraf vraagt. Ik had de intentie om nu een blog te schrijven over mijn ervaringen, maar eerst wil er blijkbaar iets anders uit. Het is een lang schrijven geworden. Zo’n 4-tal A4 pagina’s. De woorden vloeiden eruit. Ik merkte op een bepaald moment  echter dat ik teveel in functie van jou als lezer begon te denken. Heeft een ander hier wel iets aan? Het wordt veel te lang…. Maar de zinnen bleven komen. Je krijgt het hier ongecensureerd. Een lang stuk tekst, zelfs zonder afwisseling met een beeld van Naomi. Ik had het nodig. Ook een soort verwerken en plaatsen. Het schrijven heeft me weer helderheid en rust gegeven. Het is niet de eerste keer dat het schrijven van mijn blog, werk als therapie voor mezelf. Je voelt wel of het ook iets voor jou ...

  Een vreemde ervaring. Een ervaring vol contradictie. Zo ervaar ik mijn dagen hier in Dubai. Ik ben hier samen met mijn zoon Seppe, mijn ouders, mijn zus en haar gezin. Een ‘tussen-stop’ in ons onderweg zijn naar Soedan, waar we de familie van mijn schoonbroer Mohammed gaan bezoeken. Dubai was geen (reis)doel op zich, Dubai zelf lijkt dat wel te zijn. Een doel op zich. Groot, groter, grootst, lijkt hier de belangrijkste drijfveer te zijn. Het grootste winkelcentrum, de grootste fontein, de grootste aquariums, het hoogste gebouw, het grootste vliegveld … zelfs de grootste overdekte skihal ter wereld (in de woestijn, … tja…) Uiteraard is het de moeite waard het eens gezien te hebben, hier eens te zijn. Maar al die grootsheid voelt op een manier ook leeg, onecht en waardeloos aan. Ik merk bij mezelf dat er al snel verzadiging optreedt. Je hebt het eigenlijk wel vrij snel gezien en gehad met al die grootsheid. Een verzadiging die ik in een natuurlijke omgeving nooit zou voelen. Intege...

  ‘Ik voel me geen compagnon de route’. Dat was mijn conclusie, de essentie waar ik twee weken geleden toe kwam. Ik werd op slag emotioneel van dat besef. Ik voelde al weken aan een stuk dat mijn tijd, mijn ruimte, mijn energie heel erg (in)genomen werden. Door vele dingen waar ik zelf voor koos en vele dingen die ik graag doe en me voldoening geven, maar ook door vele dingen waar ik niet echt voor koos. Het werd teveel. Ondanks het feit dat er in mijn agenda wel voldoende ruimte voorzien was. Voor mezelf. Om te werken aan onze onderwegwijzers. Om te schrijven aan mijn volgende boek. Om onze 90-dagen trajecten uit te werken. Maar er kwam van alles tussen. Er moesten nog zovele andere dingen gebeuren. Ik was heel veel ballen tegelijk in de lucht aan het houden. Niet alleen binnen Compagnon de route, maar ook in ons gezin. Ook al loopt er hier veel vanzelf en wordt er veel in het moment geregeld, het is toch niet niets een gezin met vijf kinderen, waarvan elk van hen ook een goed ing...

  Je leest hieronder een schrijfsel van Naomi, illustrator bij Compagnon de route van 2016-2020 Gisteren poste ik een gloednieuwe illustratie op  instagram . Ik stond er mee op en het bleek eentje die blijkbaar echt wou ontstaan… Het gaat over overvloed. Over de beweging die ik maakte van ‘too good to be true’ naar ‘so good and true’. Simpel, zoals je kan zien. Onlangs realiseerde ik me dat er op verschillende terreinen overvloed naar me toekomt. En terwijl ik dat op sommige vlakken met open armen ontvang, bezorgt het me op andere vlakken net stress.  Stress?! Omwille van overvloed?? Ja, klinkt een beetje gek. Maar als je periodes van tekort hebt gekend en je het net tot één van je talenten hebt gemaak om ‘met weinig veel te kunnen doen’, dan kan overvloed onrust veroorzaken. Het behoort tot het ‘onbekende terrein’, out of my comfort zone.  Zo kon ik nog niet zo lang geleden stress krijgen van een te volle frigo. Ik heb een hekel aan voedselverspilling. Dus bij ...

  ‘Heb je zin in een interviewtje Barbele?’ vroeg Naomi me afgelopen dinsdag naar aanleiding van het feit dat de persoonlijke ‘over ons tekst’ voor op onze website er nog steeds niet is. Zowel bij Naomi als mezelf is het er nog niet uitgekomen. Dit ondanks het feit dat we beiden al verschillende ‘over ons’ teksten hebben liggen en we dus eigenlijk maar te plukken hebben uit wat er al is of we het op zijn minst als basis kunnen gebruiken. Maar het is er tot hiertoe dus nog niet van gekomen. En we wijten het niet aan geen goesting hebben, geen drive hebben, er geen tijd voor kunnen creëren of aan gewoon lui zijn 😊. Afgelopen week waren we op creatiedagen van dinsdag tot donderdag in Hollebeke, mijn ouderlijke thuis. En ook daar kwam het dus nog eens naar boven, dat die tekst er dus nog steeds niet is. ‘ Misschien moeten we elkaar eens interviewen? ’ vroeg Naomi zich af terwijl op het terras zaten aan de vijver. Wie weet komt het daar wel uit. Wat dus ook geschiedde. We interviewden ...