En route met Barbele

  7 keer 7 keer zou  iemand iets moeten zien of horen vooraleer het echt de aandacht of interesse wekt. Een belangrijk gegeven binnen marketing. Je hoort het in elke opleiding of bij elk advies. Er is duidelijk geen marketeer aan mij verloren gegaan.  Ik denk dat ik in de 14 jaar dat ik onderneem nog nooit aan die 7 ben geraakt, op mijn gratis ‘vind je pad traject’ na. Of van die vooraf ingeplande reclame posts of mails… het heeft bij mij nooit gewerkt. Dat wat ik op een bepaald moment schrijf en stuur moet op dat moment ook kloppen met hoe mijn leven, dag of moment op dat moment is en wat ik op dat moment voel. Een marketing-planning heb ik dus niet.  Zo leven en ondernemen brengt me veel verrassingen.  Verrassingen van soorten  Zoals nu.  Ik keek afgelopen dagen, te midden een heel drukke periode, even vooruit in mijn agenda en merkte dat ik komende maandag een inspiratiesessie heb gepland. En dat ik dit hooguit eens ergens onderaan op mijn nieu...

  Of ik vaak yoga doe? Nee, dat doe ik eigenlijk nooit. Al doet mijn rug wat rekken, strekken en draaien me af en toe wel goed  Of ik vaak mediteer? Nee, ook dat doe ik eigenlijk nooit. Vanuit mijn dagdagelijkse leven met bewuste – en af en toe ook minder bewuste ;-) – aandacht leven, word ik daar niet toe ‘uitgenodigd’ of door ‘aan-gesproken’. Of ik vaak ademhalings-werk doen? Ook niet. Zelfs met mijn gevoeligheid voor astma niet. Af en toe bewust uit-ademen. Dat doe ik wel. En vooral niet teveel dingen onbewust in-ademen of ‘in mij’ laten komen…. Mijn adem niet ergens ‘halen’, maar gewoon door mij laten stromen. ‘Adem-halen’, wat een vreemd ‘concept’ toch. Waar zou ik die dan moeten ‘halen’? … Of ik vaak bepaalde rituelen of ceremonies volg? Nee, ik voel me er niet door aangesproken. Enkele jaren geleden volgde ik eens een zweethutceremonie. Ik weet niet precies waarom, maar ik hou daar een dubbel gevoel aan over. Ik werd in elk geval niet ‘getrokken’ naar ‘meer va...

  Lang geleden dat ik nog eens iets schreef. Ik mocht intussen prachtige routes mee-maken, ben ‘al singletaskend’ met veel tegelijk bezig momenteel en ik ontvang hier ook heel veel energie voor en van. Ik heb het gevoel  zoveel te vertellen te hebben dat ik niet tot vertellen of verslag kom . Wellicht hoeft ook niet alles altijd verteld te worden… Laat het mij dan nu misschien even bij de komende  lente-route  houden. Ik heb er zin in. Zin om samen met zes metgezellen te zuiveren. Diep te zuiveren. Op en door alle lagen. Ik voel dat het de tijd is ervoor. Ik voel het van binnenuit. Normaalgezien vast ik enkele keren per jaar. Wanneer ik het voel. Van enkele dagen tot enkele weken. Behalve afgelopen jaar.  Ik vertoefde na de lente-route vorig jaar vooral in een soort fysieke comfortzone. Een jaar lang. Niet gevast. Geen koudebaden. Geen prioriteit voor gezonde voeding. Weinig bewogen. Meer geslapen. Minder vroeg op staan. Niet komen tot dingen die ik had ‘gepland...

  Heb je wat priori-tijd voor een stukje over tijd op deze 29ste februari? Een ‘extra-time’ dag vandaag. 😉 Genoeg extra tijd voor alles wat je niet gedaan of afgewerkt kreeg afgelopen vier jaar? 😉 Of zoals Wietse het deze ochtend in de ‘support voor onderweg’-groep (gelinkt aan het jaartraject) treffend schreef: ‘29/2… de dag van de opgespaarde tijd.  🤔 Alles waar we afgelopen 4 jaar tijd geen tijd voor hadden, krijgt nu tijd… Dat werd tijd, denk ik dan maar.  😂  Ik zou zeggen: maak er een boeiende tijd van’ Ik maak er alvast een boeiende (reflectie)-tijd van. Naar aanloop van de winterroute volgende week, ben ik deze dagen bewust met tijd bezig. Althans ik word me bewust bewust van   welke impact tijd op me heeft. Of eerder :  welke impact ik tijd op mij laat hebben…. Vanuit het besef en weten dat  tijd in wezen niet bestaat …. Dat het een gecreëerd menselijk concept is… Een concept om gebeurtenissen te ordenen, te regelen en te plannen. We hebben...

  Terug van een weekje bergen, zon en sneeuw. Het heeft mij en ons goed gedaan. Onderweg terug naar huis, schreef ik op facebook: Ik ben terug onderweg naar huis en neem mee… de BERG-(in)-zichten de BERG-ver-ge-zichten de BERG -lucht de BERG-rust de BERG-helderheid de BERG-kracht de BERG-stevigheid de BERG-bochten de BERG-flow de BERG-snelheid de BERG-stil-stand de BERG-quality-family-time de BERG-vriendschap de BERG-gezelligheid de BERG-honger de BERG-moeheid de BERG-energie de BERG-speelsheid het BERG-plezier het BERG-licht … het BERG-ZIJN Zo’n week is voor mij ook een week van afstand nemen. Dat zijn zo van die momenten waarin ik als vanzelf reflecteer, aanschouw, beschouw, mijmer, … tijdens de momenten alleen op een lift, tijdens het afdalen, tijdens zo nu en dan even wachten, stil zitten of stil staan… Afgelopen week gingen mijn mijmeringen vaak richting de thema’s spiritualiteit, de new-age beweging, de nieuwe aan-trek en aan-trekkelijkheid van geloof… Ik kreeg hier en daar d...

  Ik zit in een periode waarin ik heel veel aan het afronden, afsluiten en loslaten ben. Van hieruit kom ik als vanzelf in nieuwe ruimte, nieuwe flow, nieuwe inspiratie, nieuwe mogelijkheden… terecht. Maar niet zonder dat  het door-voelen van het afronden hier en daar wel wat pijnlijk aan-voelt … Zo heb ik vorige week  eindelijk een slapende vennootschap ontbonden . Een vennootschap die ik 7 jaar geleden ‘oprichtte’ als managementvennootschap. Dit was gekoppeld aan het oprichten van de vennootschap van Compagnon de route, toen nog met een vennote. Een  vennootschap waar er bijna niets in en mee is gebeurd . Het meest ‘spectaculaire’ dat in en met deze vennootschap gebeurde was het aankopen en afbetalen van onze wagen. Verder niets of bijna niets. Afgelopen 2 jaar werden er welgeteld 2 facturen uitgeschreven, aan mezelf dan nog wel, ttz aan mijn andere vennootschap Compagnon de route 😊 Een vennootschap die dus bijna niets opbracht en vooral heel veel kostte. Een venn...

  Ik ben geen ‘kwaaie’. Ik word of voel me van nature niet snel kwaad. Je krijgt me ook niet snel kwaad. Toch en uiteraard heb ik ook grenzen. Bepaalde grenzen liggen dicht en andere liggen ver tot heel ver. Zo af en toe wordt er eens over zo’n verre grens gegaan . Over mijn grens van geduld, flexibilteit, (kansen) geven, begrip, inleving, empathie… Deze grenzen kunnen ver tot heel ver liggen bij mij. Zonder dat ik hierbinnen over mijn grens laat gaan of mezelf tekort doe. Daar ben ik meestal sterk in voeling mee. Dat heb ik onder-weg en gaande-weg geleerd.   Wanneer er echter een reeds verre grens wordt over gegaan, voel ik kwaadheid.  Kwaadheid in een heel zuivere, pure, krachtige vorm.  Zuiver, puur en krachtig omdat kwaadheid (voelen) niet mijn aard is. Die kwaadheid aankijken, die kwaadheid kunnen en ook durven door-voelen voelt heel intens, maar ook intens krachtig. Omdat er een duidelijk signaal mee gegeven wordt, omdat er een duidelijke uitnodiging onder...