En route met Barbele

  Hieronder zie je een foto van mijn broer Willem.  Dit beeld van ‘Willem met/op  zijn skateboard’ kan ik me nog heel levendig herinneren. Willem zette zijn  eerste stapjes pas wanneer hij 22 maand  was. Tot grote ongerustheid van Kind & Gezin en onze buurvrouw Margrietje. Ze dacht dat hij nooit zou kunnen stappen. 🙈 Willem probeerde inderdaad niet te stappen voor zijn 22 maand. Ook al zag hij als ‘zesde in de rij van negen’ genoeg voorbeelden rond hem heen stappen 😊. Hij was er gerust in. En mijn ouders gelukkig ook. Willem voelde helemaal niet de behoefte op te leren stappen vanuit dat constante vallen en opstaan-proces. Nee, Willem had zijn skateboard waar hij overal mee kwam. En veel rapper dan dat hij zou proberen stappen. Ik zie het nog voor mij. Plat op zijn buik op zijn skateboard en met zijn ene voetje duwde hij zijn skateboard vooruit en zo kwam hij overal. Zelf de trappen op en trappen af. Waarom zou hij proberen stappen als je ook met...

5 maart – het leven legt me stil Ik word vanuit bijna stilstand omver geskied. Mijn ski-latten klikken niet uit. Ik hoor en voel zowat alles in mijn beide knieën kraken, scheuren en breken. Sindsdien ben ik een weg aan het gaan die ik niet gepland, noch voorzien had. Ik deel hierbij wat  operatie-, hospitalisatie-, medicatie- en revalidatie-ervaringen  voor wie daar mogelijks wat van opsteekt of wat aan heeft en voor wie gewoon nieuwsgierig of gewoon begaan is😉 23 april – operatie rechterknie (reconstructie voorste kruisband) ‘ We verdoven bij deze operatie wat extra aangezien dit een nogal pijnlijke operatie is ’ is het laatste wat ik de anesthesist hoor zeggen. Het volgende moment word ik wakker in de recovery. Er wordt mij een waterijsje aangeboden. Ik bedank vriendelijk. Dit wordt mij nog een aantal keer opnieuw aangeboden. Blijkbaar zou je hierdoor minder misselijk uit de verdoving komen. Ik voel me niet misselijk en mocht dan wel zo zijn, dan heb ik daar mijn eigen midd...

  In juni 2024 werd me gevraagd om het  vak ziektesymboliek  aan De Levensschool te geven. Ik kon en mocht het zelf helemaal vorm en inhoud geven. Ook al zie ik me niet als een expert in dit vak en liet mijn reeds heel volle agenda het toen eigenlijk niet toe, toch  voelde ik een duidelijke 'ja!' op deze uitnodiging .  Tijdens het voorbereiden en geven van deze lessen vielen vele puzzelstukken in elkaar en kwam ik tot een sterke verdieping.  Ook mijn pad loopt niet steeds over 'rozen'. Ook mijn leven en lichaam nodigen me via symptomen of spiegels heel geregeld uit om iets te zien, om iets bij te sturen, om iets (los) te laten, ... Dat niets zomaar gebeurt, daar ben ik intussen echt wel van overtuigd. Ook die vraag om het vak ziektesymboliek te geven en me hier dus stevig in te verdiepen kwam er niet zomaar.  Soms ervaar ik het  leven echt als geniaal in hoe het het niet toevallige toeval laat gebeuren.   Zelfs, ook en net in lastigheden of z...